معارف اسلامی - دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم - الصفحة ٥ - شکر مادام تو - احمدی دوستدار ساناز

شکر مادام تو
احمدی دوستدار ساناز


«اگر شکرگزاري کنيد، نعمت خود را بر شما خواهم افزود؛ و اگر کفران و ناسپاسي کنيد، مجازاتم شديد است.»
سوره‌ي ابراهيم، آيه‌ي ٧
***
مي‌نويسم خدا؛ اتاقم پر از ستاره و شبنم مي‌شود. مي‌نويسم خدا؛ پنجره‌ها قد مي‌کشد تا آسمان. مي‌نويسم خدا؛ باران تمام زندگي‌ام را سبز مي‌کند. مي‌نويسم خدا؛ کلمه‌ها صف مي‌کشند براي تسبيحش... و من به ثانيه‌هايي ابدي نياز دارم تا شکر يکي از اين هزاران را به‌جا بياورم.
آفتاب که بالا مي‌آيد، روز روشن مي‌شود و زندگي گرم‌تر از هميشه توي کوچه‌ها قدم مي‌زند و اين يعني نعمت تو. من بايد براي اين نعمت چه اندازه شکر کنم؟
غروب خورشيد نارنجي را مي‌گذاري توي آسمان و نيلي‌ترين رنگ‌ها را مي‌بخشي به پنجره‌ي نگاهم. براي اين همه زيبايي چه‌قدر بايد شکرگزار باشم؟ و شب که آرام مي‌نشيند روي زمين تا ماه، موهاي سياهش را ببافد و ستاره‌ها دست در دست هم توي آسمان تو قدم مي‌زنند، براي اين، تا کجاي دنيا بايد کلمه‌ها را رديف کنم و بگويم خدايا شکرت؟
بهار، تابستان، پاييز و زمستان هم که هر کدام فصلي است مفصل و تا آخر دنيا هم اگر براي فقط يک روز ارديبهشتي يا يک روز باراني تو را شکر گويم، باز هم کفاف نمي‌دهد.
عطر سيب، مهرباني دريا، صبوري زمين، خميازه‌ي کوه‌ها، تشنگي صحرا، آبي آسمان، سکوت سنگ‌ها، آواز چشمه‌ها و حتي همين کوچه‌هاي رو به پاييز، تو را شکر مي‌گويند و من نيز!
شکر مادامت را هيچ‌گاه از من مگير!